środa, 30 stycznia 2019

Giganci i giganciki

Czasami pojawia mi się myśl, że chciałabym bym być gigantem. Nie w sensie wielkości i wzrostu, tylko gigantem czegoś. Tylko czego? I skąd taka myśl w ogóle?

Jakim mogłabym być gigantem? Widzę siebie jako giganta radości. Taka ja jako nośnik i przekaźnik dobrej energii. W tym momencie przypomina się film "Ghoastbusters II" i sunąca przez Nowy Jork statua Wolności. Nie wiesz, o czym mówię? Obejrzyj:



A potem myślę sobie, że już jestem takim gigancikiem i to nie tylko radości. Skąd to wiem? Bo słyszę to od innych - że daję innym dobrą energię i uśmiech, że polepsza się im humor przy mnie, że dzięki mojemu zachowaniu lub słowom, ktoś poczuł się lepiej i poczuł się ważny.

Słyszę też inne dobre słowa od innych i przyjmuje je zawsze radością, a często też ze wzruszeniem. To mi sprawia frajdę i daje siłę, szczególnie do tego by robić "swoje".

A jak jest z Tobą? Czujesz się gigantem czegoś? Robisz "swoje"? Przyjmujesz komplementy od innych i dobre słowa z radością czy może się przed nimi bronisz?

środa, 19 grudnia 2018

Chorować czy zarażać?

Podejrzewam, że wielu z was, tak jak ja, kiedy jesteście chorzy, to i tak pracujecie i załatwiacie różne sprawy, bo przecież to i tamto jest takie ważne.

Tak się składa, że ja dość często się przeziębiam i źle to znoszę ze względu na uwarunkowania genetyczne. Mam tego świadomość, dbam o swoje zdrowie i mam też świadomość,  że warto zadbać o swoje zdrowie,  kiedy jest taka potrzeba, a konkretnie kiedy ciało daje mi znaki.



Wiem to, a jednak dość często to ignoruję i robię różne rzeczy, bo przecież .... i tu występuje długa lista super ważnych powodów, z których większość tak naprawdę wcale nie jest ważna.

Przedkładam różne zdawałoby się "ważne" rzeczy nad własne zdrowie.

Przyznam się wam, że moje jedno ostatnie zachowanie dało mi dużo do myślenia. Otóż współpracuję ze stowarzyszeniem działającym na rzecz pacjentów onkologicznych i prowadzę dla nich warsztaty radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Dobrze wiem, że ich zdrowie, a szczególnie odporność bywa często osłabiona i należy o to dbać. Z tego względu ostatnio nie wzięłam udziału w takim spotkaniu, ponieważ obawiałam się, że mogę kogoś zarazić.

Pomyślałam o ich zdrowiu, zamiast o własnym! Nie uważam się za altruistkę ani szczególnie dobrą osobę. Dlatego to zachowanie trochę mną wstrząsnęło. Przecież jeśli nie zadbam o siebie, o swoje zdrowie, to będzie mi trudno zrobić coś dla innych.

Poza tym spotkaniem chodzę na inne spotkania łykając co chwila jakieś proszki.



Zazwyczaj swoje zdrowie stawiam na pierwszym miejscu, jednak tym razem moje zachowanie składam na karb ekscytacji świętami, które lubię i które są związane z przyjemnymi spotkaniami i prezentami.

Wierzę że poradzę sobie z przeziębieniem. W najgorszym razie spędzę święta nie tylko z rodziną, ale też z gorączką.

No i mam postanowienie noworoczne - swoje zdrowie stawiam na pierwszy miejscu! Trzymajcie za mnie kciuki :)


środa, 12 grudnia 2018

Taktyka "z głupia frant"

Uświadomiłam sobie, że taka taktyka  - "z głupia frant" - może być w niektórych sytuacjach bardzo przydatna. Na przykład szukałam kontaktu do jednej z firm w bardzo konkretnej sprawie. Jedyny widoczny kontakt na stronie tej firmy był dla mediów i co więcej było tam napisane dużymi literami, że jest to kontakt TYLKO dla mediów. W innych sprawach należy się kontaktować z kimś innym i nawet był podany mail.

W konkretnych sprawach lubię rozmawiać z konkretnymi osobami, więc uznałam, że zaryzykuję i zadzwonię do pani X. Nie odebrała telefonu, więc już zabierałam się do napisania maila na ogólny adres, kiedy pani X oddzwoniła.



Nie udawałam dziennikarki, tylko otwarcie powiedziałam, o co mi chodzi. Fakt, że byłam przekonana, że sprawa z którą dzwonię jest ciekawa także dla tej firmy i ma wydźwięk medialny, więc mówiłam pewnie i zdecydowanie, a jednocześnie z uśmiechem na twarzy.

Powiedziałam wprost po co dzwonię i czego chcę od nich i dzięki mojej intencji i życzliwości otworzyłam możliwość załatwienia tej sprawy pomyślnie.

A wszystko dzięki temu, że nie trzymałam się sztywno narzuconej przez tę firmę reguły, że się odważyłam i że niczego nie ukrywałam, a także dlatego, że moja intencja była z gatunku tych pełnych życzliwości.



Przyznaję, że na początku pomyślałam sobie, że zadzwonię i przejdę od razu do "ataku", jednak kiedy zaczęłam rozmowę po prostu byłam sobą i uważam, że to mi pomogło.

Autentyczność jest bardzo cennym zasobem każdego z nas, łatwo ją rozpoznajemy u innych i to sprawia, że nasz poziom zaufania do autentycznej osoby rośnie.

Zatem życzę Ci być autentyczną osobą!

środa, 5 grudnia 2018

Hulaj dusza

Napisałam ten tytuł i zaczęłam się uśmiechać, bo dla mnie "hulaj dusza" oznacza beztroskę, radość, wolność i pomysłowość. I kiedy to wszystko się połączy, to efekt bywa nie tylko wspaniały, a wręcz prześwietny!


Do takich refleksji nakłoniły mnie wypowiedzi uczestników mojego ostatniego szkolenia.

Mianowicie kiedy dałam im do realizacji kilka zadań, w których nie mogli nic pisać, tylko przedstawić procesy i pomysły w sposób przestrzenny i graficzny, to w podsumowaniu mówili, że na początku było trudno, bo myśli szły utartymi szlakami, ale z powodu ograniczenia prezentacji zaczęli kombinować, jak to zrobić i kiedy pojawił się pierwszy pomysł, to kolejne już wyskakiwały jak króliki z kapelusza.



To sprawiło im dużą frajdę i w sumie zadanie okazało się ciekawym wyzwaniem i sami byli zaskoczeni, ile fajnych pomysłów się pojawiło, ile talentów wyszło na jaw i jak dobrze im się pracowało, kiedy wszyscy mieli wspólny cel i mogli bez obawy krytyki wyrażać siebie.


Na zdjęciu powyżej jest choinka zrobiona z tego, co było pod ręką. Odwrócone szklanki podświetlone latarkami z telefonów to choinkowe lampki, a kolorowe napoje to bombki. Byłam szczerze dumna z tego, co zrobili i jak wspólnie pracowali, a do tego cały czas na mojej twarzy był uśmiech, bo nie tylko widziałam, ale też czułam, że dzieje się wokół mnie coś dobrego i bardzo kreatywnego.

I w ramach wisienki na torcie - dostałam od nich podziękowania, co bardzo miło połaskotało moją duszę i rozum :)


środa, 21 listopada 2018

Fakty

Fakt nr 1 - miałam długa przerwę w pisaniu tutaj, ale pisałam gdzie indziej :)



Fakt nr 2 - fakty są bardzo pomocne w ustalaniu, co jest rzeczywistością, a co tylko moją lub Twoją opinią.


Fakt nr 3 - Nasze osobiste opinie to najczęściej nasze przekonania oparte na emocjach. Jakie na przykład? Na przykład: "zawsze mówię głupoty" albo "choćbym nie wiem co robił/robiła, to i tak mi się uda" i tak dalej.
 

Fakt nr 4 - Mamy w naszych głowach bardzo dużo przekonań, którymi kierujemy się w życiu. Jedne nam pomagają  - np. "nie moge wszystkiego przewidzieć, ale wiem/czuję, że dam radę". Inne nam przeszkadzają - to takie przekonania jak w fakcie nr 3.



Fakt nr 5 - Jak się nauczymy oddzielać fakty od przekonań, to będzie nam łatwiej generalnie, a szczególnie w radzeniu sobie ze zmianami.

wtorek, 25 lipca 2017

Rave na wystawie


Warszawski bulwar nad Wisłą robi się coraz bardziej wielkomiejski i oferuje coraz więcej atrakcji.

Bardzo mi się podoba idea umieszczenia blisko Centrum Kopernik pawilonu Muzeum Sztuki Współczesnej. Szkoda, że w okolicy nie ma już różowych jelonków ustawionych przez fundację Bęc Zmiana.

    zdjęcie: https://kovalesku.wordpress.com/2013/01/05/bec-zmiana/ 

Wracając do pawilonu muzeum - człowiek idzie sobie bulwarem i może tak po prostu zajrzeć na aktualną wystawę. A teraz przez lato, do 28 sierpnia w pawilonie zagościł rave i techno.

Normalnie łza mi się w oku zakręciła, kiedy oglądając wystawę przypomniało mi się, jak to na początku przeniknięcia techno do Polski jeździłam ze znajomymi na imprezy do Łodzi, które miały w sobie trochę tajemnicy i trochę rewolucji. Odbywały się w starych fabrykach albo pałacykach, w bardzo surowych warunkach, z ogłuszającą muzyką techno, która wprawiała wszystkich w wielką chęć podrygiwania w jej rytm.

Wystawa oddaje te klimaty, a szczególnie dwa zamknięte pomieszczenia wypełnione światłem i transową muzyką.


Trochę dziwnie i śmiesznie, że coś, co sama przeżywałam w latach 90. trafiło do muzeum. 
Wystawę gorąco polecam :)


O wystawie więcej na stronie muzeum

wtorek, 18 lipca 2017

Furtka

Jak mam okazję i trochę wolnego czasu, to w drodze na różne spotkania eksploruję nowe ścieżki. Wysiadam wcześniej z autobusu, ustalam kierunek docelowy i idę tam między blokami, przez parki, małymi uliczkami, których nie znam i na których wcześniej nie byłam. Często przeszkodą są dla mnie ogrodzone bloki, które nie tylko odgradzają mieszkańców od reszty miasta, ale też niweczą możliwość przejścia i wtedy zawracam szukając nowej drogi. To taka moja mała miejska przygoda z nieznanym.


Dzisiaj na mojej drodze do celu pojawiły się ogródki działkowe. Furtka była otwarta, a z moich doświadczeń wynika, że takie ogródki mają kilka furtek i w ciągu dnia można przez nie się przespacerować, więc śmiało weszłam do zielonej oazy w środku miasta. Wokół było zielono, kwieciście i prawie bezludnie. Dla kilku osób pracujących w swoich ogródkach to ja stanowiłam atrakcję. Po drodze natrafiłam na plan ogródków, sprawdziłam, w którym miejscu jest furtka, którą mogę wyjść i w pełnym słońcu, szłam spacerowym krokiem trochę po wąskim chodniku, a trochę po trawiastej murawie.
Weszłam we właściwą alejkę i kiedy moim oczom ukazała się furtka, zauważyłam, że wygląda na zamkniętą, uznałam jednak, że na pewno jest otwarta i śmiało szłam w jej kierunku. Kiedy zostało mi jakieś 10 metrów do furtki, z drugiej strony nadjechał rowerzysta, zsiadł z roweru i otworzył kluczem furtkę, więc podbiegłam do niego, mówiąc: myślałam, że w dzień furtka jest otwarta.
Pan odparł, że zawsze jest zamknięta na klucz, więc ucieszyłam się, że wchodził do ogródków niemal w tym samym momencie, co ja chciałam wyjść. Dodam jeszcze, że był czwartą osobą, którą spotkałam na ścieżce w ciągu dwudziestu minut.
Wyszłam z ogródków ciesząc się jak dziecko i pomyślałam, że jak się idzie do celu bez wahania, to po drodze spotykamy właściwe osoby, które gotowe są nam pomóc :)


wtorek, 11 lipca 2017

Weszłam kupić ciepły płaszcz, a wyszłam z wiosennymi butami

Też tak macie? Jest ułożony plan dnia, lista zakupów, a na koniec dnia okazuje się, że praktycznie wszystko poszło inaczej. I co wtedy myślicie o sobie?

Ja szukam dobrych stron takiej sytuacji i upewniam się, że to co było absolutnie najważniejsze na ten dzień, zrobiłam albo popchnęłam do przodu. Lubię takie zaplanowane i wymykające się planom chwile i dni, ponieważ często jest to reagowanie na to, co się aktualnie dzieje, reagowanie na okazje i poszukiwanie możliwości. Bo przecież wszystko niesie ze sobą możliwości, tylko pytanie, czy udaje nam się je dostrzec :)


poniedziałek, 13 lutego 2017

Być dumnym?

Dobrze jest czuć dumę?

Czasami tak, czasami nie.

Warto, a nawet gorąco polecam odczuwanie dumy ze swoich dokonań, z przełamywania barier, z osiągniętych sukcesów, ze wszystkiego, co daje ci poczucie lepszego siebie i poczucie większej pewności siebie. Ale jest jeden warunek - czuj dumę, jeśli na skutek twoich działań nikt nie ucierpiał. Czuj dumę z siebie, ale nie kosztem innych.

Z czego ja ostatnio czułam dumę?



1. że podjęłam się fizycznego wyzwania i przez 28 dni wykonuję i będę wykonywać ćwiczenia wzmacniające i kształtujące moje ciało. Dwa ćwiczenia są dla mnie szczególnie trudne - deska i pompki. Nie wychodzą mi jeszcze dokładnie tak, jak opracowany jest trening, ale robię je, nie poddaję się i już widzę postępy. Jestem z siebie dumna!

2. że zdecydowałam się na systemowe podejście do zrzucenia kilku zbędnych kilogramów, opracowałam własną dietę, która jest oparta na różnorodności i umiarze, że zapisuję codziennie, co jem i co tydzień podczas ważenia widzę efekty mojego podejścia. Jestem z siebie dumna!

3. że współorganizuję duże projekty, kampanie i wydarzenia i efekt jest bardzo dobry. Wkładam w to dużo pracy i czasu i na koniec jestem dumna z efektów. I z siebie!

4. że wymyśliłam razem z koleżanką cykl warsztatów dla rodziców, poprowadziłyśmy je i otrzymałyśmy bardzo pozytywne komentarze, a nawet pytania, czy będziemy dalej prowadzić takie warsztaty, bo nasi uczestnicy chcą więcej. Jestem z siebie dumna!

5. że wyciągnęłam zaległe prasowanie i rzeczy do prasowania robi się coraz mniej. Jestem z siebie dumna!

Jak widzisz, ja jestem dumna z rzeczy małych i dużych i wszystkie moje osiągnięcia uważam za równie ważne.

A z czego ty jesteś dumna/dumny?


niedziela, 8 stycznia 2017

Nowy Rok

Odurzona zimnym prosecco, dobrym spageti, pierwszym na prawdę i tylko dla mnie wolnym dniem w nowym roku, książką "Źródło" Ayn Rand oraz emitowanym w którejś telewizji po raz fafnasty filmem Holiday witam radośnie Nowy Rok.

Tak, wiem, że dziś jest jest już ósmy dzień nowego roku, jednak dla mnie to pierwszy, cały dzień, w miarę dobrym stanie psychofizycznym tylko dla mnie, bez zobowiązań, "muszę", "koniecznie powinnam" i takie tam. Dzień dla mnie, dla mojej przyjemności. Mimo bólu w karku po całkowicie zaskakującym upadku na śliskim chodniku i obawie, że bolesne uderzenie potylicą w lód może skończyć się wstrząsem mózgu. Chyba jestem cała i, pomijając bóle mięśni, które najwyraźniej spięłam podczas upadku, raczej zdrowa. W miarę. Bo przeziębiona i po kilku kieliszkach prosecco, na lekkim rauszu. I po raz pierwszy poczułam, że cieszę się Nowym Rokiem i wszystkim, co ze sobą przyniesie. Bo na pewno coś przyniesie. I liczę, że będzie to wiele "po raz pierwszy...", wiele zachwytów, wiele nowych doświadczeń, ciekawych ludzi i dobrych bodźców. Liczę też na większe wsłuchanie się we własną intuicję oraz instynkt. Zatem sobie i wszystkim innym życzę wspaniałego Nowego Roku!


poniedziałek, 14 listopada 2016

Otulanie

Przyszła ta pora roku, kiedy otulanie się, swego ciała, okien, otulanie innych, a także przytulanie staje się codzienną normą, a nawet miłą koniecznością.


Oczywiście otulanie się w koce, ciepłe swetry i szale to oczywista oczywistość. Myślę, że dużo ciekawsze jest otulanie się muzyką, dobrą książką, uśmiechem i spojrzeniem kogoś bliskiego.


 Skoro spadł już pierwszy śnieg w tym roku, nocą zdarzają się przymrozki, a reklamy świąteczne, a na niektórych kanałach nawet filmy z choinką w tle stają się coraz powszechniejsze, to polecam serdecznie otulenie się świątecznym show Billa Murraya:


czwartek, 27 października 2016

rzeczywista rzeczywistość?

Czasem, rano, wieczorem albo i w środku dnia łapie się na tym, że nie mam pewności, czy żyję w świecie rzeczywistym czy jakimś wyimaginowanym. Rozglądam się wokół i pojawia się w mojej głowie myśl: "co ja tutaj robię? dokąd zmierzam? czy to, co widzę, jest prawdą? czyją prawdą? czy chodzi o to, żebym sobie żyła czy mam mieć jakieś znaczenie dla świata?"



Potem zauważam kątem oka,  że znowu utworzył się kłak kurzu pod kanapą, biorę się za sprzątanie, zapominam o rozważaniach i bez bólu wracam do codziennych zajęć w mojej rzeczywistości-nierzeczywistości.


wtorek, 4 października 2016

to proste...

Jak często słyszysz: "to proste, łatwizna, samo się robi" itp? Jak słyszę coś takiego, to najpierw chcę to sama sprawdzić, bo doświadczenie mnie nauczyło, że co ja uważam za proste, innym może sprawić trudność i oczywiście działa to w obie strony.


Jestem dość dzielna i w dużej mierze tak zwana "Zosia Samosia", więc, o ile nie pojawia się w mojej głowie lista przeszkód i przeciwwskazań, próbuję zrobić to, co ma być takie proste według kogoś innego. Efekty bywają różne.


Czasami potwierdzam "prościznę", bo poszło mi sprawnie i intuicyjnie, czasami się poddaję i uznaję, że to "coś" zrobi ktoś lepiej i szybciej ode mnie. W takich sytuacjach przypominam sobie, że nie muszę umieć wszystkiego i nie mam powodu, by czuć się w związku z tym gorzej.

A Ty? Jak sobie radzisz z "prostymi" rzeczami?

piątek, 30 września 2016

Gdybym mogła wszystko, to ...

Prezentowałam niedawno ćwiczenia jogi śmiechu w dużej firmie dla jej pracowników. Taki prezent od firmy i dodatkowa dłuższa przerwa. Było ponad dziesięć grup i w niektórych z nich każdy miał powiedzieć, co by zrobił, gdyby mógł wszystko.

Słuchałam tego i robiło mi się coraz smutniej. Pierwsze pomysły, które przychodziły im do głowy to zazwyczaj "nie pracować tu" albo "nic nierobienie".

Ja też uczestniczyłam w zabawie, więc  po krótkiej chwili zastanowienia powiedziałam, że gdybym mogła wszystko, to obeszłabym w koło kulę ziemską. Miałam na myśli długą podróż i raczej nie na piechotę. Potem pomyślałam, że przecież mogę to zrobić.



A jak ty odpowiesz na to pytanie?


środa, 28 września 2016

Budowanie nawyku w praktyce

Wierzę w nawyki wspierające i wprowadzam je w swoje życie. A przynajmniej podejmuje takie próby. Tak zaczęłam z blogiem - chciałam sprawdzić teorię, że w 90 dni przyswoję nawy nawyk codziennego pisania. Dałam sobie lekki zapas, czyli postanowiłam trwać w pisaniu 99 dni. Pisałam, nie zawsze mi się chciało, ale się zawzięłam i pisałam. Dalej piszę i to jest mój 112 post.



Rzecz w tym, że po 99. dniu czuję, że wypracowałam nawyk tylko częściowo. Zdarzają się dni, że napiszę kawałek posta i zostawiam dokończenie na dzień następny. Przyznaję, że pisanie bloga uważam za coś naturalnego dla mnie, ale również czuję, że mogłabym przestać bez żalu. Chciałam napisać, że także bez skrupułów, ale jeszcze je mam i jakoś mi głupio zaniedbać moją blisko czteromiesięczną pracę.


Dzisiaj znalazłam informację, że nie ma stałej ilości dni budowania nawyku i że może to być od 18 do 254 dni. Coś mi się wydaję, że zaliczam się do tych nawykoodpornych osób i potrzebuję więcej czasu na zbudowanie nowego nawyku.

Cóż, przyjmuję to z godnością, choć wcale mi się to nie podoba.

Jak to wygląda u Ciebie?

poniedziałek, 26 września 2016

Ptasi śpiewacy i zascenium

I znowu, ku wielkiej radości miłośników muzyki, nadeszły Szalone Dni Muzyki. Doskonały pomysł,  francuski, bo tam narodził się ten cykliczny festiwal.


Trzy dni, ogromna ilość koncertów we wszystkich zakamarkach Teatru Wielkiego w Warszawie po bardzo atrakcyjnych cenach (8-15 zł) oraz bezpłatne koncerty w wielkim namiocie przed Teatrem Wielkim.

    (zdjęcie z galerii festiwalu)

Co roku jest inny temat. W tym roku tematem jest natura, więc dodatkowo parking został zamieniony w ogród.

    (zdjęcie z galerii festiwalu)

W tym roku zachwycił mnie projekt  "Ptasi śpiewacy" i zascenium.

"Ptasi śpiewacy" to dwaj panowie z Francji, którzy od dziecka z łatwością naśladowali różne ptasie dźwięki i robią to po mistrzowsku. Gdybym ich nie widziała, to pomyślałabym, że ktoś nagrał trele ptaszków. Na dodatek robili to przy dźwiękach znanych utworów muzycznych na skrzypce i fortepian. Ich śpiewy i czasami dramatyczne dźwięki zbudowały całą historię. Doskonałe! Warto o nich poczytać.

   (zdjęcie z galerii festiwalu)


Zascenium zachwyciło mnie z kilku powodów. Przypuszczam, że mało kto poza wystęującymi na scenie Teatru Wielkiego i obsługą tam bywa. A przestrzeń za sceną Teatru Wielkiego jest olbrzymia, jak druga scena i ma mnóstwo wspaniałych zakamarków. Miejsce idealne dla "ducha w operze" :)

Wszystko pomalowane na czarno, wszystko gigantyczne i do tego powstała tam sala koncertowa z rewelacyjną akustyką. Magiczne miejsce i magiczne doznania. W tym roku sale koncertowe miały swoje festiwalowe nazwy i sala w zascenium to sala "księżycowa". Nazwa pasowała idealnie.

   (zdjęcie zrobiłam przed koncertem)

Wpisz w kalendarze: wrzesień 2017, Szalone Dni Muzyki.

sobota, 24 września 2016

piątkowa niemoc, piątkowa moc

Do około 17.00 utrzymuje się piątkowa niemoc - jeszcze w pracy, wypada skończyć różne rzeczy z tygodnia, ale weekend już się kłania, więc czasami idzie jak po grudzie.

A po 17.00 wstępuje nowa moc - moc weekendu, wolności, leniuchowania, balowania, co tam kto chce.
 

I utrzymuje się gdzieś do połowy niedzieli. Korzystamy z niej, ile się da. Bywa, że weekendowe aktywności tak nas męczą, że w połowie niedzieli zaczynamy myśleć, "ojej, jutro poniedziałek, a we mnie mało sił". Nic to, poniedziałek może długo się rozpędza, ale mocy starcza na cały tydzień.

A potem znowu piątkowa niemoc. I moc :)


czwartek, 22 września 2016

Sekret zgranego zespołu

Naukowcy mnie zaskakują, a nawet zachwycają, kiedy po dociekliwych i długich badaniach dochodzą do efektów, które są oczywiste na tak zwany zdrowy rozum.




Dwa przykłady.

Przykład numer 1:

Medytacja wpływa dobroczynnie na nasze ciało i umysł. Z całą pewnością wie o tym każdy, kto praktykuje medytację. Robi to ogromna większość wschodniego świata, włącznie ze standardowymi zajęciami w policji czy wojsku (np. chińskim). Że nie wspomnę o mnichach wschodnich, a w wielu wschodnich krajach każdy ma spędzić jakiś czas w zakonie, a potem wraca do normalnego życia. Jest też bogata literatura mało znanego nam wschodniego świata, która mówi o dobroczynnym wpływie medytacji. Świat zachodni musi to jednak zrobić po swojemu i sprawdzić, czy aby ten dziwny wschód ma rację. No i wyszło, że ma.

Przykład numer 2:

Sekret zgranego zespołu. Zgadujcie. Wiecie już? Usiądźcie, bo odpowiedź zwala z nóg. Uwaga... Przypominam, że przeprowadzono poważne amerykańskie badania naukowe. Sekretem zgranego zespołu jest ..... bycie miłym.

Kurtyna


środa, 21 września 2016

granice

Jest taki film, w którym Robert Redford chce kupić jedną noc z Demi Moore za milion dolarów, wiedząc, że ona ma męża i go kocha. Kto widział film, wie, co było dalej. Pewnie mało kto otrzymuje takie propozycje, jednak twierdzę, że dość często musimy w życiu wybierać między nagrodą/dobrą kasą/zwycięstwem a własnymi normami etycznymi. Czasami zastanawiam się, jak w konkretnej sytuacji bym się zachowała. Czasami wiem, bo podjęłam kilka decyzji, które z boku wydawały się bezsensowne, a dla mnie były jedyne możliwe.

Pokus jest wokół nas wiele i trudno się im oprzeć, a przy sprzyjających warunkach wcale się nie opieramy. Bywa też, że szara rzeczywistość bierze górę nad normami. Bywa również, że zmieniają się nasze normy i wartości. Wierzę, że warto działać zgodnie z samym sobą i przy tym nie krzywdzić innych. Tylko jak się w tym wszystkim nie zgubić? Skąd wiedzieć, kiedy się zatrzymać, powiedzieć nie? Czy zawsze coś nam w środku podpowie, że to jest nasza granica?


wtorek, 20 września 2016

Mister M

Spotkałam dzisiaj uroczego pana - Mister M. Nie mogłam mu się oprzeć. I teraz jest mój :)