Od paru godzin rwie mi się łączność z internetem. Pewnie jakaś awaria, ale już się zastanawiałam, co zrobić, jak mi się nie uda dostać do bloga. Wymyśliłam, że najwyżej napiszę coś jako tekst i wrzucę w pierwszym momencie dłuższego łącza. Ale łączę się pojawiło. Przynajmniej na razie, więc korzystam.
Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie, żeby zrobić porządki w komputerze, zgrać wszystko na zapasowy dysk itd, więc dzisiaj to zrobiłam. Właściwie robię. I mierzę się ciągle z dylematami, co zostawić, co wyrzucić, po co mi to, czy się jeszcze przyda. Dochodzę do wniosku, że takie komputerowe porządki są dla mnie trudniejsze od tych domowych. Bo tu widzę rozmiar pliku, ale brak rozmiaru przestrzennego powoduje, że uznaję, że może jeszcze warto zostawić to i tamto.
Jest też fajny aspekt takich porządków - możliwość obejrzenia dawno nie widzianych zdjęć, które powodują dużo uśmiechów. Na przykład takie:
blog o sprawach codziennych, dużych i małych, inspiracjach, wyzwaniach, obawach, radościach i zachwytach
czwartek, 7 lipca 2016
środa, 6 lipca 2016
Poproś, a dostaniesz :)
Wczoraj poprosiłam na FB o mentalne wsparcie w moim codziennym pisaniu bloga i ku mojej wielkiej radości otrzymałam wspaniały odzew. Jestem szczęśliwa i bardzo wdzięczna za to. Otrzymałam słowa otuchy i polubienia od osób, które znam, lubię i cenię, choć z niektórymi nie widziałam się w świecie rzeczywistym lata całe. To bardzo budujące. Szczerze :)
I mam też taką refleksję, że jak się o coś poprosi, to zazwyczaj się to dostaje. Wymaga to trochę pokory i odwagi od proszącego i trochę czasu i uwagi od darującego. Efektem jest wspaniały moment. Dla mnie na pewno. Nawet wzruszający.
Nie jesteśmy uczeni prosić, a nawet uważa się to społecznie za wyraz bezradności i słabość. Ja w tym widzę siłę i odwagę. Bo przecież najpierw trzeba jasno sformułować swoją prośbę, a następnie liczyć się z odmową. A jak jest reakcja pozytywna, to, normalnie, euforia!
Nauczyło mnie to, by prosić, kiedy czuję taką potrzebę. I myślę sobie też, że moja wrażliwość na prośby innych trochę wzrosła. Sprawdzę to dopiero w praktyce, jak usłyszę czyjąś prośbę. Jeśli usłyszę. Bo czasem łatwo i wygodnie jest nie słyszeć. Pojawia mi się jeszcze w głowie myśl, że czasami prośba nie jest prośbą tylko próbą wykorzystania, ale to już inna historia.
I mam też taką refleksję, że jak się o coś poprosi, to zazwyczaj się to dostaje. Wymaga to trochę pokory i odwagi od proszącego i trochę czasu i uwagi od darującego. Efektem jest wspaniały moment. Dla mnie na pewno. Nawet wzruszający.
Nie jesteśmy uczeni prosić, a nawet uważa się to społecznie za wyraz bezradności i słabość. Ja w tym widzę siłę i odwagę. Bo przecież najpierw trzeba jasno sformułować swoją prośbę, a następnie liczyć się z odmową. A jak jest reakcja pozytywna, to, normalnie, euforia!
Nauczyło mnie to, by prosić, kiedy czuję taką potrzebę. I myślę sobie też, że moja wrażliwość na prośby innych trochę wzrosła. Sprawdzę to dopiero w praktyce, jak usłyszę czyjąś prośbę. Jeśli usłyszę. Bo czasem łatwo i wygodnie jest nie słyszeć. Pojawia mi się jeszcze w głowie myśl, że czasami prośba nie jest prośbą tylko próbą wykorzystania, ale to już inna historia.
wtorek, 5 lipca 2016
Wytrwałość
Wytrwale pisze codziennie choćby krótki wpis na ten blog, bo takie było moje założenie od początku.
Przyznam się jednak, że czasem brakuje mi sił. Pojawia się zmęczenie lub znużenie, czyli pan Zmęcz i pan Zmuł i wtedy wchodzę w etap rozważań, czy mi się chce, bo może jednak nie, ale przecież sobie obiecałam itd.
Jak na razie zwyciężam i głęboko wierzę, że dalej tak będzie. Trzymam kciuki sama za siebie i pracuję nad tym, by stało się to moim nawykiem. Miłym, przyjemnym, rozwijającym, sprawiającym radość i napawającym dumą. Trzymajcie kciuki!
Brawa i kwiaty dla mnie :)
Przyznam się jednak, że czasem brakuje mi sił. Pojawia się zmęczenie lub znużenie, czyli pan Zmęcz i pan Zmuł i wtedy wchodzę w etap rozważań, czy mi się chce, bo może jednak nie, ale przecież sobie obiecałam itd.
Jak na razie zwyciężam i głęboko wierzę, że dalej tak będzie. Trzymam kciuki sama za siebie i pracuję nad tym, by stało się to moim nawykiem. Miłym, przyjemnym, rozwijającym, sprawiającym radość i napawającym dumą. Trzymajcie kciuki!
Brawa i kwiaty dla mnie :)
poniedziałek, 4 lipca 2016
Plaża w miniaturze
Pojawiła się w mojej głowie myśl, że fajnie by było mieć coś w rodzaju koncepcji plaży w domu, więc zrobiłam coś takiego:
Jak wam się podoba?
Jak wam się podoba?
niedziela, 3 lipca 2016
sobota, 2 lipca 2016
Cmentarz i miłość
Miłość - to widzę często na cmentarzu. I czuję. W kwiatach pieczołowicie podlewanych, choć upały napierają, a szczególnie w baniakach z wodą przygotowanych na zapas i stojących gdzieś na tyłach nagrobków.
Dzisiaj urzekły mnie czerwone wiatraczki na grobie dziecka. Sam grób jest skromny, bez płyty, ale w miejscu płyty często widzę kwiaty lub coś, co na pewno dzieci lubią. A dzisiaj kręcące się na wietrze śliczne wiatraczki:
Obok grobu mojego bliskiego rozkwitły posadzone tam wiosną kwiaty. I to też jest wyraz miłości. Troska o to, by grób i jego otoczenie była ładna jest oczywiście wyrazem pamięci i sposobem na radzenie sobie po stracie, ale w sumie nie spędzamy tam całego lata, kiedy te kwiaty kwitną najpiękniej. Więc są one przede wszystkim dla osoby zmarłej. Bo wierzymy, że to widzi. I pamiętamy, że lubił kwiaty.
Za każdym razem, jak jestem na tym cmentarzu, myślę też o sobie i swojej śmierci. Bo, choć może to dziwne i trudne do przyjęcia, ja też kiedyś umrę.
W naszym kraju przyjęło się, że potrzebny jest grób i cmentarz. Ja tak nie myślę. Myślę o tym, żeby po śmierci stać się częścią natury. I że nie jest mi potrzebna tabliczka z imieniem i nazwiskiem. Nie mam pojęcia, jak potoczą się moje losy i jaki będzie mój osobisty Wielki Finał. Wiem jednak, że każdemu należy się pochówek pełen szacunku, zgodnie z oczekiwaniami, wiarą, przekonaniami osoby zmarłej.
Wiem, że na cmentarzach są miejsca dla osób nie zidentyfikowanych w momencie śmierci i do dzisiaj myślałam, że wtedy pisze się na tabliczce "NN" oraz datę śmierci. Szkoda, że Polska nie bierze przykładu ze Stanów Zjednoczonych, gdzie w takich przypadkach zamiast "NN" widnieje "John Doe" lub "Jane Doe".
Dzisiaj w takiej alejce obok wielu "NN"zauważyłam zupełnie inny napis na tabliczce: "Szczątki ludzkie" i zrobiło mi się smutno. Ktoś tylko bardzo nieczuły lub kompletnie nie radzący sobie ze śmiercią mógł coś takiego wymyślić.
To tylko mnie utwierdziło w przekonaniu, że mój pomysł, by zamienić się w drzewo lub zostać rozsypaną w jakimś pięknym miejscu, bez grobu, bez tabliczki jest dla mnie dobry.
A wy wiecie, jak ma wyglądać wasz Wielki Finał?
Dzisiaj urzekły mnie czerwone wiatraczki na grobie dziecka. Sam grób jest skromny, bez płyty, ale w miejscu płyty często widzę kwiaty lub coś, co na pewno dzieci lubią. A dzisiaj kręcące się na wietrze śliczne wiatraczki:
Obok grobu mojego bliskiego rozkwitły posadzone tam wiosną kwiaty. I to też jest wyraz miłości. Troska o to, by grób i jego otoczenie była ładna jest oczywiście wyrazem pamięci i sposobem na radzenie sobie po stracie, ale w sumie nie spędzamy tam całego lata, kiedy te kwiaty kwitną najpiękniej. Więc są one przede wszystkim dla osoby zmarłej. Bo wierzymy, że to widzi. I pamiętamy, że lubił kwiaty.
Za każdym razem, jak jestem na tym cmentarzu, myślę też o sobie i swojej śmierci. Bo, choć może to dziwne i trudne do przyjęcia, ja też kiedyś umrę.
W naszym kraju przyjęło się, że potrzebny jest grób i cmentarz. Ja tak nie myślę. Myślę o tym, żeby po śmierci stać się częścią natury. I że nie jest mi potrzebna tabliczka z imieniem i nazwiskiem. Nie mam pojęcia, jak potoczą się moje losy i jaki będzie mój osobisty Wielki Finał. Wiem jednak, że każdemu należy się pochówek pełen szacunku, zgodnie z oczekiwaniami, wiarą, przekonaniami osoby zmarłej.
Wiem, że na cmentarzach są miejsca dla osób nie zidentyfikowanych w momencie śmierci i do dzisiaj myślałam, że wtedy pisze się na tabliczce "NN" oraz datę śmierci. Szkoda, że Polska nie bierze przykładu ze Stanów Zjednoczonych, gdzie w takich przypadkach zamiast "NN" widnieje "John Doe" lub "Jane Doe".
Dzisiaj w takiej alejce obok wielu "NN"zauważyłam zupełnie inny napis na tabliczce: "Szczątki ludzkie" i zrobiło mi się smutno. Ktoś tylko bardzo nieczuły lub kompletnie nie radzący sobie ze śmiercią mógł coś takiego wymyślić.
To tylko mnie utwierdziło w przekonaniu, że mój pomysł, by zamienić się w drzewo lub zostać rozsypaną w jakimś pięknym miejscu, bez grobu, bez tabliczki jest dla mnie dobry.
A wy wiecie, jak ma wyglądać wasz Wielki Finał?
piątek, 1 lipca 2016
Subskrybuj:
Posty (Atom)




